peaceparis

Afgelopen vrijdagochtend was ik vol zelfmedelijden een stukje aan het typen over de ongeluksdag vrijdag de 13de. Ik was namelijk die nacht nogal doende geweest met de tweeling, ze waren veel wakker, last van hun buikjes, tandjes ik weet het allemaal niet. Toen ik voor de vierde keer die nacht een kleintje uit bed haalde en met haar op de stoel wilde gaan zitten, ging ik er niet óp maar náást zitten. Gelukkig hield ik haar stevig vast en viel ze niet. Ikzelf daarentegen had me best bezeerd. Maar ach ja, een blauwe bil, er zijn ergere dingen.

Gelukkig heb ik dat stukje toen niet gepost. Want wat werd het die dag duidelijk dat er ergere dingen zijn, veel ergere dingen. Wat werd het een ontzettend verschrikkelijke dag, die ongeluksdag vrijdag de 13de.

De gebeurtenissen in Parijs hebben mij flink aangegrepen. Uiteraard leef ik ontzettend mee met de slachtoffers en hun families en vind ik het afschuwelijk wat hen is overkomen. Dit zijn de momenten waarop je als moeder denkt: ‘In wat voor een wereld heb ik mijn kinderen gezet?’. En momenten waarop je je realiseert dat hoe je ze ook wil beschermen tegen al het kwaad, het je uiteindelijk toch niet altijd zal lukken…

Ik ben er, zoals natuurlijk iedereen, erg van onder de indruk. Het weekend stond bij ons in het teken van heel veel hetzelfde nieuws kijken en verder heel overdreven veel genieten van de intocht van Sinterklaas. Gelukkig gaat alle narigheid nog volledig langs de kinderen heen en zijn ze vooral helemaal hieperdepiep dat Sinterklaas in het land is.

Hypocriet he, dat ik nu zo van de kaart ben. Terwijl dit soort aanslagen veel vaker voorkomen, heel vaak zelfs, alleen een stukje verder weg. Die zijn absoluut niet minder verschrikkelijk. Die mensenlevens zijn niet minder waardevol. Alleen word je door de aanslagen in Parijs plots ook zo bang voor ‘je eigen hachie’. Niet lang geleden bijvoorbeeld hadden mijn ouders nog in zo’n restaurantje kunnen zitten. En je gaat denken: ‘wat in Parijs kan, kan morgen hier in Amsterdam gebeuren’.

Ja, ik ben bang geworden voor ons eigen hachie. Bang voor onze veiligheid, voor mijn vader bijvoorbeeld die elke dag met de trein langs het Centraal gaat. Maar ik ben ook erg bang voor de veranderingen die de gebeurtenissen ongetwijfeld zullen hebben op de sfeer binnen onze samenleving. Bang dat de vluchtelingen die hier veiligheid zoeken er de dupe van zullen worden, bang dat de discussie rondom integratie verder verhardt en dat de angst die er is, verschillende bevolkingsgroepen in Nederland verder uit elkaar zal drijven. En ook hier wederom angst voor mijn eigen hachie; angst voor met welke ogen mijn man met zijn ‘Noord-Afrikaanse’ uiterlijk en mijn kindertjes met Marokkaanse achternaam worden bekeken.

En wat kunnen we nou doen? Een aangepaste profielfoto als steun aan de slachtoffers? Ik zie mensen op Facebook zeggen dat ze bidden voor de slachtoffers, maar ja wij geloven niet dus houdt het qua bidden op…

Als moeder denk ik dat we onze kinderen even een extra knuffeltje zouden moeten geven en er op moeten vertrouwen dat dat geweldige nageslacht van ons weer flink wat tegenwicht levert aan al die afschuwelijke mensen op de wereld. Ook denk ik dat we moeten proberen die angst snel weer de kop in te drukken en ons er vooral niet door moeten laten leiden. Niet in onze daden en ook niet in onze denkwijze. Ik hoop dat we er allemaal ons best voor zullen doen om, in het stukje van de samenleving waar je invloed op hebt, iedereen bij elkaar te houden. Het gesprek met elkaar aan te blijven gaan en niemand uit te sluiten. Ik ga ervoor in ieder geval :-)

Niet dat ik de oplossing heb jammer genoeg, dit is natuurlijk ook maar gewoon een blog van een moeder die hoopt op een veilige toekomst voor haar kinderen, net als jij. Net als iedere moeder.

Facebook Comments
Angst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge