Wij, tweelingmoeders, zijn een hecht clubje. We zoeken elkaar op en zijn solidair aan elkaar. Een beetje als motorrijders hebben we de gewoonte even onze hand op te steken bij wijze van begroeting, ook al kennen we elkaar helemaal niet. Op facebook heb je ook hele hechte groepen tweelingmoeders. Toen ik me daar in de zwangerschap bij aanmeldde, was ik vooral blij verrast om te zien dat je met een tweeling nog zo ontzettend veel tijd had om zo uitgebreid te facebooken! Toen de tweeling was geboren, ging ik inzien dat je Totaal Geen Tijd meer hebt voor een sociaal leven en dat een gezellige tweelingmoeder club een broodnodig surrogaat is.

Het schept ook een band, alleen als tweelingmoeder weet je precies hoe het is namelijk. Hoe zwaar de zwangerschap, hoe het dagelijks leven flink aanpoten is, hoe je je continu schuldig voelt of je ze wel gelijk genoeg behandeld en tegelijkertijd of je ze wel genoeg de ruimte geeft als individu en ze de ruimte geeft om verschillend te zijn. En hoe fantástisch het is als je niet één maar twéé eerste lachjes krijgt! Als je op twee wangen -tegelijkertijd- een kusje krijgt en hoe je hart overloopt van liefde wanneer ze elkáár een kusje geven.. Ook houden we onszelf bezig met dezelfde vragen, zoals: wel of niet dezelfde kleding, wel of niet naar dezelfde klas en ‘vind jij ze nou écht zo op elkaar lijken?’.  Nou ja, dat soort dingen.

En wij, tweelingmoeders, delen natuurlijk dezelfde superpower. Ja, ik begrijp dat dat heel stom overkomt, tikkeltje arrogant misschien zelfs, maar wij tweelingmoeders voelen ons toch best behoorlijk bijzonder. Wij hebben nou eenmaal een speciaal kunstje geflikt, laten we eerlijk zijn. In de zwangerschap had ik zelfs een buikband met daarop de tekst:

tweelingmoeders

Ik heb hem nooit gedragen. Ik realiseer me namelijk heel goed dat het krijgen van een tweeling niets te maken heeft met een superpower, maar dat we gewoon een enorm geluk hebben gehad. Maar je moet het ons maar niet kwalijk nemen, je moet maar denken dat we het misschien stiekem wel een beetje nódig hebben om ons een beetje superwoman te voelen. Om het dagelijks leven aan te kunnen ofzo 😉 .

Zelfs als ik weleens zonder tweeling op pad ben, spreek ik lukraak mede tweelingmoeders aan. Zo zei ik laatst tegen een moeder in de Wibra: “Ohh wat leuk, ik heb de zelfde buggy! Handig is ie he? Hoe oud zijn ze van jou? Een of twee eeiig?” En het was echt totaal niet dezelfde buggy als ik heb hoor, hij léék er niet eens op! Erg hè? Ik kon haar gewoon niet voorbij laten gaan, zonder even contact te hebben gemaakt. Zonder haar even te hebben laten weten dat ik ook bij de club hoor.

En ik ben niet de enige mafkees hoor, ik merk dat andere tweelingmoeders dat ook bij mij doen. Dus ik denk eigenlijk dat het wel heel normaal is, dat het volkomen opgenomen is in de code van de club van tweelingmoeders.

Dus laatst toen ik op de parkeerplaats van de supermarkt een tweelingmoeder zag met maar liefst 5 kinderen, waarvan de laatste twee een tweeling was, kon ik het niet laten om haar aan te spreken. “Hoi, mag ik je even een brutale vraag stellen?” “Ja…” was haar antwoord. Daar schrok ik al een beetje van, lauwtjes hoor.. Maar ja, ik zag haar denken, ‘welke stomme vraag gaat die nou weer stellen..’. Maar ik had mijn vier kinderen ook mee, had zij dan geen herkenning? Goed, ik ging verder: “Heb je drie kinderen, én een tweeling?” “Ja…” zei ze. Hhmmm dit ging echt niet zo soepeltjes. “Oké, leuk zeg! Ik heb er vier, twee en een tweeling!“, en met een gezicht als een oorworm antwoordde ze: “Ja, dan heb ik er eentje meer..” Pppffffff, ja duhhh, nou lekker gesprekje zeg…  “Oké, nou respect hoor!” zei ik nog, maar nogal teleurgesteld in de diepgang van de conversatie, kon ik het niet laten om bij het instappen nog even vals naar haar te roepen:

Wacht maar tot ze gaan lopen!!!!

En die opmerking moet je dus echt nóóit maken tegen een tweelingmoeder! “Wacht maar tot ze gaan lopen, hoezo? Wordt het dan nog zwaarder?? Ik heb nu nog vier nachtvoedingen -per baby-, maar ik moet me zorgen gaan maken voor de tijd dat ze gaan lopen? Arggghhh!!”

… dus ik denk dat ik met díe opmerking de code van de tweelingmoeders heb gebroken… Ach ja, zo zie je maar, wij tweelingmoeders zijn toch ook nét gewone moeders. Ook gewoon wel een chagrijnig, of venijnig..

Doodgewone moeders….

maar die superpower neemt niemand ons meer af!!

 😉

ps. Beste, beetje ongezellige, moeder van de parkeerplaats, sorry! Valt echt wel mee als ze gaan lopen hoor… lees dit stukje maar eens! 😉 Geintje… lees het maar beter niet. Peace!

Facebook Comments
De club van tweelingmoeders
Getagd op:                                

5 thoughts on “De club van tweelingmoeders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge