144 ziekenhuisbezoeken, 8 iui pogingen, 1 x ivf, 8 terugplaatsingen van cryo’s, 1 miskraam, 100.000 tranen, ruzies en onbegrip, hoop en teleurstellingen zijn de dingen die 5,5 jaar in het middelpunt van ons leven stonden, het was zwaar maar het was het allemaal waard. Het heeft ons gemaakt zoals we nu zijn.  Ontzettend gelukkig, trots en heel erg dankbaar voor datgene dat wij hebben mogen krijgen.

Lees hier het verhaal van Marieke…


 

Altijd hebben wij een kinderwens gehad en in 2011 waren we er klaar voor om te gaan stoppen met de pil.

Nadat ik na 1,5 jaar nog niet zwanger was zijn we naar de dokter gegaan. Deze heeft ons doorgestuurd naar het ziekenhuis en daar bleek al snel dat ik veel verklevingen had op mijn eierstokken. Nadat deze waren verwijderd zijn we na een half jaar gestart met een traject voor IUI. Deze behandeling hebben we 8 keer gehad. De volgende stap was IVF. De koelkast vol hormonen en de agenda vol gepland met afspraken voor echo’s. In mei 2016 werden er 14 eitjes bij mij afgehaald tijdens de punctie. Wat een geluk hadden wij, ze werden alle 14 bevrucht!

We begonnen met de terugplaatsingen, in juli 2016 bleek ik zwanger te zijn maar bij de eerste echo bleek dat het hartje van ons kindje niet snel genoeg klopte. Drie weken lang heeft dat kleine ieniemienie-mensje gevochten voor het leven, helaas was deze strijd te zwaar en kregen we een miskraam.

Het jaar erop, in maart, waren we weer zwanger! We waren nog maar 3,5 week zwanger maar omdat ik mijn lichaam inmiddels goed kende wist ik dat dit goed was. Mijn vader zou die week een open hart operatie krijgen waar allerlei risico’s aan verbonden waren. We zijn het goede nieuws gaan vertellen voordat hij geopereerd zou worden. We wilden dat hij wist dat hij opa zou worden om hem extra kracht te geven voor de operatie.

Gelukkig slaagde de operatie en vertelde hij ons geheimpje tegen de verpleegkundigen. Hij was zó trots!

Toen we 6,5 week zwanger waren kregen we eindelijk een echo! Wat waren dat lange weken. We wilden zo graag zien en horen dat alles goed was.

Toen de fertiliteitsarts keek zagen we meteen een embryo! En het hartje klopte zoals het hoorde te kloppen. Wat een fantastisch gevoel gaf dat!

Toen de arts verder wilde kijken zagen we haar gezicht rood worden en kreeg ze het warm: “Het zijn er twee!”. En ook het hartje van ons tweede kindje klopte zoals het hoorde!

Het was wel heel erg bijzonder dat het een tweeling was omdat er 1 cryo terug is geplaatst en de deling dus pas heel erg laat is ontstaan.

De art dacht te zien dat de kindjes bij elkaar in 1 vruchtzak zaten, maar ze kon het nog niet helemaal goed beoordelen, daarvoor moesten we een week later terug komen. Later bleek dat de kindjes de placenta deelden maar wel ieder een eigen vruchtzak hadden.

We waren direct blij verrast, twee kindjes, wat waren die welkom! Met een lach van oor tot oor vertrokken wij naar huis.  We hebben die nacht niet kunnen slapen door het gevoel van geluk… Wat een geweldig extra cadeau krijgen wij erbij!

Twee jongens

Wij wisten wel al dat we twee jongens zouden krijgen. Dit omdat we het praktisch vonden (2 namen bedenken is toch makkelijker dan 4 😉 ). Ook konden we op deze manier heerlijk fantaseren over onze jongens.

De voorbereiding

We hebben een boek gelezen van tweelingen en vooral heel veel gepraat over twee kindjes. Hoe gaan we het doen, wat vinden we belangrijk en waar voelen we ons prettig bij. Ik vind zelf dat er (te) weinig informatie te krijgen is over het krijgen van meerlingen.

De zwangerschap

In het begin van mijn zwangerschap was ik vaak moe. Ik merkte dat mijn lichaam hard aan het werken was om die twee wondertjes te laten groeien in mijn buik. Ik vond het wel heel erg bijzonder om zwanger te zijn. Na zoveel jaar aan de zijlijn te hebben gestaan hoor je ineens ergens bij. In het begin was de vermoeidheid zwaar. Ik was heel erg blij dat we op vakantie gingen in het tweede trimester, naar Kroatië, in een tent, waar ik twee weken heb geslapen en heerlijk heb kunnen ontspannen. In het derde trimester groeide mijn buik flink en was het buiten 30 graden. We zijn getrouwd toen ik 27 weken zwanger was, met alles erop en eraan. Het was een prachtige dag waarin de liefde letterlijk en figuurlijk te zien waren!

Twee weken na onze bruiloft kreeg ik het al stukken zwaarder. Tijdens het uitlaten van de hond waggelde ik erachteraan en was de trap oplopen een hele opgave. Het slapen ging ’s nachts niet meer omdat de slagader werd dichtgedrukt in mijn buik en ik lastig mijn adem aan kon.

Kwaaltjes

Ik heb heel veel kleine kwaaltjes gehad. De ene was verdwenen en de andere kwam alweer tevoorschijn. Een SI gewricht dat regelmatig pijn deed, bandenpijn, vermoeidheid, hoofdpijn, slecht slapen, dikke en vermoeide voeten, rusteloze benen, kortademig.

Reacties van de omgeving

We gingen bij vrienden en familie langs om te zeggen dat we zwanger waren. Dat was al een hele verrassing voor iedereen en toen we vertelden dat de hartjes goed klopten waren ze helemaal verrast. We kregen zoveel lieve, leuke, mooie en emotionele reacties. Vrienden en familie hebben zoveel met ons meegeleefd de afgelopen jaren waardoor ze ons dit geluk zo gunden. Dat was een heel erg fijn gevoel.

Eén reactie is me heel helder bij gebleven. Een collega van me zei: “Aah gadver, jij krijgt twee kinderen, je zou er maar twee krijgen zeg”. Een totaal belachelijke opmerking maar mensen schamen zich echt helemaal nergens voor wat ze zeggen.

Werk en sport tijdens de zwangerschap

Vanaf 20 weken was de afspraak dat ik nog 4 uur per dag zou werken, dat is niet helemaal gelukt. Vaak waren het toch al 5-6 uurtjes die ik op een dag werkte. 13 weken voor de uitgerekende datum ben ik moeten stoppen met werken van de arts, dit omdat het protocol was. Op het moment zelf dacht ik dat ik nog wel langer door kon werken, toen ik thuis kwam te zitten bleek toch wel dat het goed was om rust te hebben. Sporten heb ik niet gedaan tijdens mijn zwangerschap, dit omdat ik net hersteld was voor mijn zwangerschap van een andere blessure aan mijn enkel.

De kilo’s en de buik

Ik heb helemaal niet één keer op de weegschaal gestaan tijdens mijn zwangerschap. Mijn buik groeide niet heel erg hard en zolang ik mezelf goed voelde en alles goed was tijdens de controles had het voor mij geen meerwaarde om op de weegschaal te gaan staan. Mijn buik groeide bescheiden en is tot het einde van de zwangerschap mooi geweest. Op het einde van de zwangerschap zat deze wel in de weg, het aantrekken van schoenen en broeken werd vervelend en ook de nagels lakken was een opgave.

zwanger tweeling
35+1
De bevalling

Bij 36+2 ben ik ingeleid. De weeën- opwekkers werden langzaam aangezet. Mijn man dacht rustig koffie te kunnen gaan halen maar binnen 5 minuten had ik hevige weeën. “Je blijft maar hier, je kunt nu echt geen koffie gaan halen”. 1,5 uur lang was er één grote weeënstorm. De arts kwam kijken en ik riep naar haar “Hij komt er nú aan!”. Maar dat wilde ze toch niet echt geloven. “We zijn pas net begonnen mevrouw”.

Na aandringen is ze toch gaan kijken en toen bleek ik al 9-10 cm ontsluiting te hebben. Snel werden de weeën-opwekkers uitgezet en werden alle artsen en verpleegkundigen opgeroepen. Een half uur later mocht ik gaan persen en weer een half uur later werd Joep (2630 gram) geboren. Wat is dat een geweldig gevoel om je kind op je buik gelegd te krijgen…

Op het moment dat hij bij mij op mijn buik lag werd gekeken of het andere kindje goed lag. Ook hij lag er klaar voor. Joep werd naar de kinderarts gebracht en ik moest me gaan concentreren op het persen. In het begin dachten ze dat hij zijn handje naast zijn hoofd had maar dit bleek zijn voetje te zijn. Met veel kracht werd hij een stukje terug geduwd en daarna mocht ik verder gaan met persen. 15 minuten nadat Joep was geboren kwam Gijs (2175 gram) ter wereld. Wauw, wat is dit fantastisch!!

Tijdens de bevalling heb ik vooral heel veel last gehad van de CTG die op mijn buik zat. Het tweede kindje zijn hartslag moest in de gaten gehouden worden maar omdat hij tot het laatste moment beweeglijk was, was het constant zoeken naar zijn hartslag. Tijd voor pijnbestrijding was er niet, het ging allemaal zo ontzettend snel! In 3 uur tijd waren onze jongens er!

Ik heb de bevalling wel heel erg goed ervaren. Wat geeft het een kick om zo te mogen bevallen. Fijn is het niet maar als ik het zo nog een keer mocht doen…..Meteen!

Met mij ging het heel erg goed na de bevalling. Twee uur naderhand zat ik al lekker onder de douche om mezelf op te frissen. Omdat het zo goed ging mochten we 24 uur na de bevalling al naar huis.

newborn twins
4 dagen oud
De kraamtijd

Heerlijk! Wij hebben er ontzettend van genoten. We hebben er dan ook voor gekozen dat mijn man ook thuis zou zijn tijdens de kraamtijd. De kraamhulp heeft ons ontzettend verwend waardoor wij hebben kunnen genieten van onze jongens.  En wat is het een luxe om geen ruzie te hoeven maken wie het flesje mag geven, altijd eerlijk verdeeld.

Wat een rijkdom om met zijn viertjes op bed te kunnen liggen… helemaal verliefd…

 

Tips voor aanstaande tweelingmoeders
  • Geniet, geniet, geniet!
  • Maak tijdens de zwangerschap foto’s van je buik, dat heb ik veel te weinig gedaan.
  • Wanneer je iets voelt dat je niet vertrouwd, bel meteen het ziekenhuis en wacht het niet af. In het ziekenhuis zijn ze er voor jou en je kindjes en willen ze je graag helpen.
  • En als de kindjes er zijn… blijf genieten! Er zijn dagen bij dat het zwaar is. Weinig slaap en kindjes die huilen maar blijf rustig. Je kan dingen plannen maar die kunnen ook zomaar anders lopen. Leg jezelf daarbij neer, dat maakt je een veel relaxtere moeder dat ook je kindjes een stuk rustiger maakt.
  • Is het mooi weer en staat je huis op zijn kop? Laat alles uit je handen vallen, leg de kinderen in de wandelwagen en ga erop uit! Ga genieten, dat opruimen komt later wel.
  • Let er wel op dat je onderweg extra tijd uittrekt voor nieuwsgierige voorbijgangers! Zóveel mensen die in de kinderwagen willen kijken en het zó bijzonder vinden om twee van die kleine mensjes te zien die ook nog eens zoveel op elkaar lijken.  Ze vinden het zó bijzonder dat ze de kindjes ook nog even aan willen raken, ook al kennen ze je niet… Nou, dan komen je moedergevoelens wel even opspelen hoor ‘blijf van mijn kinderen af, ik ken jou niet’ ging er dan door mijn hoofd maar ach, ik was veel te trots om mijn kindjes om er iets van te zeggen… ze zijn ook zo bijzonder en mooi 😉

jongens tweeling


 

Mooi verhaal weer he?! Marieke harstikke bedankt!

Lees hier meer tweelingzwangerschapsverhalen

 

 

Facebook Comments
De tweelingzwangerschap van Marieke
Getagd op:                    

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge