Phia was 27 jaar toen ze voor het eerst zwanger was. Bij negen weken zwangerschap kwam ze er achter dat ze een tweeling zou krijgen. Ontzettend spannend en heftig was het toen de kindjes al bij 31 weken en 6 dagen zwangerschap geboren werden.

Inmiddels is dit 4,5 jaar geleden en zien de kanjers er zo uit!

image1-5

Lees hier het bijzondere verhaal van Phia:


Kun je wat vertellen over de dag toen bekend werd dat jullie een tweeling zouden krijgen?

We hadden de afspraak gemaakt bij de verloskundige voor de 1e controle, superspannend vond ik het. Eerst maakte we een praatje en toen mocht ik gaan liggen en ging ze met het echoapparaat op mijn buik kijken. Ze ging snel heen en weer met dat echoapparaatje. Ik dacht nog: ‘Mens als je zo snel beweegt, zie ik het niet hoor‘. Toen vroeg ze opeens: ‘Zag je het?’ Eh, nee wat bedoel je? ‘Nou kijk maar…‘, dit keer ging ze langzaam met het apparaat over mijn buik en hield hem opeens stil..

echo foto tweeling

BAM tadáááá! Overduidelijk 2 zakjes met ieder één ‘stipje’ er in. EEN TWEELING! Ik zoog een grote hap adem naar binnen.. Een tweeling! De tranen schoten in m’n ogen. M’n man naast me donderde nog net niet van zijn kruk af. Hij bleef maar naar het scherm kijken en zei: ‘Nee joh, echt waar, jeetje kijk nou..’ Toen kreeg ik inwendige echo om het nog beter te zien.

Ik kreeg de slappe lach en alles wat ze daarna verteld heeft vond ik allemaal fantastisch. Ik bleef lachen en ik bleef in verbijstering. Een tweeling… een tweeling, nou hoe kan dat nou? Bizar! We waren beide even 2 dagen in shock. Daarna gingen we over de praktische zaken nadenken.

Ik had totaal geen voorgevoel, wel kreeg ik met 7 weken al een buik. Dat ik dacht, mijn god nu al?! Ik had toen ook al maar op het werk verteld dat ik zwanger was, voordat er gedacht zou worden dat ik aangekomen was van het eten haha (en dat deden er al een paar).

Hoe reageerde je omgeving op het feit dat je een tweeling verwachtte? 

De eerste reacties waren allemaal erg positief. Daarna kwamen de opmerkingen: ‘Zo jij gaat het druk krijgen!’, ‘Zo, houd je portemonnee maar gereed!’ en ‘Gaat dat wel in je huidige woning?’.

Wat is de zygositeit van jullie tweeling?

De gynaecoloog vertelde me dat ik zwanger was van een twee-eiige tweeling. Ze hadden elk een eigen placenta en eigen vruchtzakken (biamniotisch-bichoriaal). Later kwamen we er ook achter dat we een jongen en een meisje verwachtten.

Op welke manier hebben jullie je voorbereid op de komst van de tweeling?

Ik heb veel op het internet gelezen over de ervaringen van andere tweelingmoeders. Jammer genoeg was er bijzonder weinig te vinden. En verder heb ik vooral goed genoten van de rust die we nog hadden haha. Je kan je niet echt voorbereiden. Je mindset verandert snel als je te horen krijgt dat je 2 kindjes krijgt.

Hoe heb je je zwangerschap beleefd? 

Ik kreeg al snel (met 12 weken) een dikke buik, ook hield ik vocht vast in mijn voeten en kreeg ik last van mijn bekken. Over het algemeen was het geen slechte zwangerschap, maar door de grote buik had ik wel wat pijnklachten. De buik zat echt ontzettend in de weg en mijn huid deed zelfs zeer als je er aan kwam!


image3-2Had je nog bijzondere gewoontes tijdens de zwangerschap?

Ik was enorm verslaafd aan waterijsjes! En vlees snijden kon ik niet meer handelen, ik vond dat alles rook alsof het bedorven was.

Tot wanneer heb je gewerkt? 

Ik heb gewerkt tot 21 weken. Ik werkte als administratief medewerkster, dus ik zat veel achter mijn bureau. Hierdoor kreeg ik veel last van mijn stuitje en mijn rug. Bovendien viel het reizen met het OV me ook erg zwaar.

Hoeveel kilo ben je aangekomen?

Ik was 40 kilo aangekomen totaal. Bizar veel!!

Bij hoeveel weken zwangerschap ben je bevallen? 

Toen ik 31 weken en 4 dagen zwanger was moest ik ’s nacht plassen. Toen ik m’n bed uitstapte liep er opeens allemaal water langs mijn benen op de grond, en dit was geen urine… Ik riep gelijk: ‘Oh nee, schat help!‘. Ik ging toch naar de wc en toen verloor ik ook de slijmprop.

Er was best onrust toen. Ik ben onder de douche gestapt en in de tussentijd belde mijn man het noodnummer van het ziekenhuis om te vragen wat we moesten doen. ‘Vooral blijven ademen en rustig blijven’, zei de mevrouw aan de telefoon. We moesten rustig aan naar het ziekenhuis toe komen.

Op zo’n moment weet je niet wat je moet denken. Ga ik nou bevallen? Wat moet ik doen?!

In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik gelijk een spuit met weeënremmers in mijn been. Ik werd diverse keren onderzocht door artsen die me super goed in de gaten hielden. Het was heel spannend.

De volgende ochtend kwam de arts me mededelen dat ik niet in het ziekenhuis in Dordrecht kon blijven, omdat het ziekenhuis niet genoeg expertise in huis had op het gebied van tweelingen. Verder in Nederland was er op dat moment alleen in Groningen plek voor een premature tweeling. Maar ook in Antwerpen konden we terecht en we besloten daar voor te kiezen.

Hop, met de ambulance naar Antwerpen, geloof me dat is echt niet fijn. Gelukkig werd ik goed in de gaten gehouden door de broeder. Mijn man kwam met eigen auto achter ons aan.

Aangekomen in het ziekenhuis in Antwerpen werd ik gelijk gecontroleerd. Daarna werd ik naar een kamer gebracht en ’s avonds ging mijn man weer naar Nederland, omdat er geen directe reden was om te blijven. Hij zou in de ochtend terugkomen en gelijk nog wat spullen meenemen.

’s Avonds in bed had ik het idee dat het verband tussen mijn benen niet lekker lag, dus ik voelde tussen mijn benen op zoek naar het verband. In plaats van een verband voelde ik een zachte ribbel slang (zo voelde het letterlijk) en wist ik gelijk shit dit is een navelstreng!! Het lukt me om rustig te blijven en ik drukte op het alarmknopje. Toen ik de verpleegster vertelde dat ik de navelstreng voelde gooide ze met een noodgang de dekens van me af. En toen ging het als een echte soapserie; de verpleegster schreeuwde door haar portofoon en rende de gang op om haar collega’s te roepen. Hoe ik het deed weet ik niet, maar ik pakte m’n telefoon en belde mijn man Nick. Het enige dat ik schreeuwde was: “De kindjes komen er aan je moet NU komen!” Twee verpleegsters kwamen terug en ontkoppelde alles van de muur, een liter vocht in een zak werd aan een stang bevestigd en er kwam een zuster naast me op het bed zitten. Ze zei: “Lieverd ik ga als de sodemieter een liter vocht naar binnen spuiten (ik dacht via de katheter) zodat je baarmoeder omhoog komt, zodat je zoon meer ruimte krijgt want hij klemt nu zijn eigen zuurstof af.” Een vreselijk gevoel was dit. Mijn bed werd letterlijk de gang op gegooid en ik werd rennend over de gang naar de operatiekamer gebracht, in de bochten knalde het bed tegen de muren.

In de operatiekamer liep inmiddels al 10 man rond. De arts gaf aan dat ze de kindjes echt zo spoedig mogelijk moesten halen en hij smeerde m’n buik in met ontsmettingsmiddel en ik riep ik moet nog: “Ik moet wel verdoofd worden hè!” Ik dacht dat hij zo in me zou snijden. Een vrouw naast me deed opeens een kapje over m’n mond heen en ze zei: ‘Adem maar gewoon’. Ik had toen geen idee waarom ze dat zei en wat er ging gebeuren. Ik viel in ‘slaap’ maar ik was nog bij bewust zijn en ik merkte dat ik geen adem meer kon halen, ik was aan het stikken. Ik dacht: ‘Oké, het zij zo, ze zullen vanzelf een rechte lijn op de monitor zien en dan zullen ze me wel gaan reanimeren.’… Toen viel ik weg. Dat was het moment dat dus mijn lichaam onder narcose ging. Ivm met de spoed kreeg ik niet eerst een middel om je lichaam aan de narcose te laten wennen. Daardoor heb je dus kans op zo’n ervaring als ik toen had. Dat was heel bizar!

Toen ik wakker werd lag ik nog op de operatiekamer. Ik zag óveral bloed. Daarna werd ik op een ander bed getild en naar de uitslaapkamer gereden. Mijn man was inmiddels gearriveerd in Antwerpen. Hij was met 180 km per uur over de snelweg gereden in de hoop op tijd te zijn, maar achteraf bleek dat hij sowieso niet bij de operatie mocht zijn. Na een paar uur mocht ik de kindjes zien, ik was toen nog heel erg suf van de narcose en viel continu weg.

Hoe heten je kindjes? Hoe ging het met ze toen ze geboren waren? 

Mijn zoon heet Xem en dochter Liz. Xem woog 1350 gr en Liz woog 1600 gr. De eerste week waren we in Antwerpen en daarna konden we naar het ziekenhuis in Dordrecht, waar de kindjes nog drie weken op de afdeling neonatologie hebben gelegen. Dit was een zware tijd. Liz mocht 21 september naar huis en Xem 4 dagen later.

image2-4
Xem
image1-7
Liz

Hoe heb je deze heftige gebeurtenissen verwerkt?

Ik vond het inderdaad heel heftig allemaal, maar je moet er niet te lang bij stil staan. Ik had veel vertrouwen in de expertise van de artsen in Antwerpen. Ik heb dus ook geen seconde gedacht dat de kindjes het niet zouden gaan halen. Ik wist gewoon dat alles goed kwam.  Heel gek eigenlijk, maar ik heb geen paniek gehad, ik bleef echt heel kalm. Ik geloof er heilig in dat mijn moeder, die in april van dat jaar op 65-jarige leeftijd na een kort ziekbed aan kanker overleed, bij me was en zorgde dat alles goed kwam.
Ze waakte over de kindjes en mij.
Mijn man heeft mij ontzettend geholpen bij het verwerkingsproces, ik had gelukkig heel veel aan hem. Ik heb hem veel gevraagd, over hoe het allemaal gegaan was, want ik wist door de narcose echt heel veel niet meer. Heel jammer vond ik het dat ik dat moment dat de kindjes voor het eerst bij je op je borst gelegd worden niet bewust heb meegemaakt. Maar het was nou eenmaal zo.
De bijna-dood-ervaring bleef veel in m’n hoofd spoken, die ervaring was gewoon heel naar. Dus ik heb het verwerkt in zoverre, dat ik super dankbaar was dat het personeel zo geweldig adequaat gereageerd heeft en door veel te
praten met mijn man over hoe alles gegaan is vooral ná de bevalling.
De kinderen waren gezond en leefden, meer had ik niet nodig. Je bent mama en papa geworden en op een gegeven moment moet je verder.
image1-8
7 weken oud
Wat zou je willen zeggen tegen moeders die op dit moment zwanger zijn van een tweeling?

Neem vooral je rust en luister naar je lichaam. Geniet ook van het zwanger zijn van 2 kindjes, want het is toch maar een wonder!


Phia, hartelijk bedankt voor je deelname! Wat een bijzonder verhaal en wat lijk je me een sterke en positieve vrouw! Respect :)

Wil je nog meer tweelingzwangerschapsverhalen lezen? Er zijn er nog veel meer op deze pagina.

Facebook Comments
De tweelingzwangerschap van Phia

Een mening over “De tweelingzwangerschap van Phia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge