Lekker weekend gehad allemaal? Wij ook hoor, heerlijk. Beetje geluierd, beetje opgeruimd en natuurlijk zijn we met het gezin lekker op pad gegaan, even wat quality time. Ik vind het vaak best lastig om een gezinsuitje te verzinnen dat voor ons alle zes leuk is. En betaalbaar. En te doen (iets met een weglopende tweeling..). Vaak kom ik dus uit bij een wandeling in het bos, dan heb ik gelijk het idee dat we gezond bezig zijn. Bovendien put het ze lekker uit. Maar een mens wil wel eens wat anders, dus besloten we dit weekend naar de kinderboerderij te gaan. Joh, wat een feest was dat….

gezinsuitje
foto: pixabay

Iedereen de regenlaarsjes aan en klaar om te gaan? Jippie! We gaan naar de kinderboerderij! Paardjes aaien? Ja lieverd, we gaan paardjes aaien. Koeitjes kijken? Ja hoor, die zijn er ook! Leuk leuk leuk leuk, wat hebben we een zin. Goed, bij de kinderboerderij aangekomen zien we een aantal mensen door de weilanden lopen, maar het hek is dicht! Nou ja, op een kiertje. Dus twee van de vier kinderen zijn al vast door het hek gesneakt, maar worden direct tegen gehouden door een medewerkster: “We zijn gesloten!!” Nee!! En terwijl ik met een hartverscheurend huilende peuter op mijn heup verhaal probeer te halen (Hoezó gesloten? Maar op internet staat… En waarom lopen daar dan wel mensen… etc) versta ik helemaal níets van de antwoorden van de medewerkster, maar heb ik wel in de gaten dat we echt niet welkom zijn.

Kom maar meiden, we gaan gewoon naar die andere kinderboerderij!

Hoewel mijn ervaring is dat enthousiaste kinderen doorgaans een beetje moeilijk schakelen ging dit eigenlijk heel erg goed en zoet stapten ze weer in de auto op weg naar de volgende kinderboerderij.

Oh gaan we naar die kinderboerderij waar ook die speeltuin is?“, vroeg Roosje. Ja! Die bedoel ik. Tja, dat viel een beetje verkeerd bij de tweeling. Die begon te brullen: “Néé speeltuin! Koetjes kijken!” En ze schreeuwden een beetje te hard om ze uit te leggen dat we echt wel naar de kinderboerderij gingen. Althans ik probeerde het wel, maar ik kon het gewoon niet overstemmen. Met zes mensen waarvan twee op volle toeren blèren is een gigantische auto toch echt nog te klein. En een autoritje van 10 minuten véél te lang.

Bij de kinderboerderij aangekomen zat de sfeer er dus lekker in. Deze was wel open (thank god) en de kleintjes waren weer stil (praise the lord). Eigenlijk was het wel heel leuk. Behalve dan dat Roosje een kleine mental breakdown kreeg toen een geit aan haar begon te knabbelen, Lily voorover in de blubber viel en zich flink bezeerde en er één wipkip was, waar ze het liefst alle vier op wilden.

Toen gingen we ook nog even naar de speeltuin. De speeltuin vind ik altijd wel goed te doen, maar om ze dan weer mee naar huis te krijgen hè, da’s vaak best moeilijk toch? Bij ons wel in ieder geval. En als je net één kind onder valse voorwendselen zo ver hebt gekregen om mee te komen, gaat de andere nog even van de glijbaan, waardoor de ander ook wil. “Nog één keertje maar…” En zo ben je zo weer een kwartiertje verder. Goed, ik besloot het anders op te lossen: “Wie het eerste bij de auto is!!” en ik begon te rennen! Het goede nieuws is dat ze achter me aankwamen en dat ik, ondanks dat ik al eeuwen niet meer gesport heb, nog keihard kan rennen. Het slechte nieuws is dat mijn bekkenbodemspieren toch nog niet helemaal de oude zijn. Bij de auto aangekomen zetten we de kleintjes in hun zitjes. Die voelden zich zwaar genept dat we al weer gingen en verzetten zich flink; spartelen, planken en natuurlijk weer krijsen. Ondertussen zette Roosje van een afstandje ook een keel op, die was gepikeerd dat ze niet zo snel kon rennen en bleef nu boos staan. Zo hé. Wat een quality time hè?!

We besloten een appeltaartje te halen bij de Lidl en dan een kopje thee te gaan drinken bij mijn zus. Gezellig plan toch, krijserds of niet, we maken er gewoon wat van! “Ik lust geen appeltaart...”, zei Lily toen mijn man nét de winkel was in gestapt terwijl ik met de kinderen in de auto bleef zitten. “Ik lust het ook niet hoor, als er rozijnen in zitten..“, zei Roosje. Ik kon hem ook niet even bellen om de taartwensen van de dames door te geven, want ik was mijn telefoon vergeten. “Hebben jullie pech!” zei ik (Oh nee, wat doe je nou? Je ging toch voor quality time, wees eens even een lieve moeder!) “Ieeelllll kijk kont!!“, zei Amber die naar een man wees die iets uit z’n auto probeerde te pakken, maar wat blijkbaar niet zo goed lukte, waardoor we een paar minuten zicht hadden op zijn bilspleet en de meiden zich bescheurden van het lachen. Super afleiding van de taartproblematiek.

En wat denk je, was mijn zus niet thuis. Stom, stom, stom, dat wist ik eigenlijk wel! Zucht, waarom luister ik toch nooit als mensen tegen me praten? Gelukkig waren opa en oma thuis en hadden zij wel zin om met ons een taartje te eten (die Lily en Roosje trouwens toch ook best bleken te lusten).

Nou, dit is dus hoe quality time er bij ons uit ziet :) . Geniet jij ook altijd zo van dit soort gezellige gezinsuitjes? Of loopt het ook wel eens anders dan gepland?

Facebook Comments
Ons gezellige gezinsuitje….

4 thoughts on “Ons gezellige gezinsuitje….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge