Twee minuten nadat ik wist dat ik zwanger was van een tweeling vroeg ik aan de echoscopiste: “en kunt u dan ook al zien of ze één- of twee eiig zijn?” Dat kon ze; ééneeig!

Oei.. vanaf dat moment was ik dus bang dat ik mijn kinderen niet uit elkaar zou kunnen gaan houden. Ik was niet eens zo bang voor vroeggeboorte, voor zwangerschapsvergiftiging of voor andere enge dingen, maar ik kon er echt over wakker liggen of ik ze wel uit elkaar zou kunnen houden. Dat moet een moeder toch kunnen?! Het hebben van een eeneiige tweeling leek me sowieso complex. Het is toch wel leuk als je kind zich uniek en bijzonder voelt en weet dat er niemand zo is zoals hij/zij. Maar hoe zorg je daarvoor bij een identieke tweeling, bij ‘twee dezelfde’ (foutfouterdefout, I know)? Dat ging natuurlijk niets worden als ík ze niet eens zou herkennen. Tja, waar maakte ik me in hemelsnaam druk om achteraf? Natuurlijk slaat dat allemaal helemaal nergens op, maar goed, tijdens de zwangerschap was ik gewoon echt bang dat ik mijn eigen kinderen niet uit elkaar zou kunnen gaan houden.

De dag dat ze geboren waren was een totaal euforische dag. Al acht maanden lang had ik visioenen van horrorbevallingen, dus toen ik die twee mooie roze dametjes na een bevallinkje van nog geen twee uurtjes bij me had liggen, was dat natuurlijk al een hele opluchting. Maar wat óók een hele opluchting was, was dat ik het verschil zag! Overduidelijk verschil, ze waren helemáál niet ‘twee dezelfde’!

Toen ze een tijdje na hun geboorte een beetje uitgedeukt begonnen te raken en het verschil in gewicht niet meer zichtbaar was…. bleken ze eigenlijk gewoon wél ontzettend op elkaar te lijken. In die tijd verscheen er gelukkig ook een pigmentvlekje op één van de vier billetjes. Halleluja! Als ik een keer echt in de war zou zijn, dan had ik een herkenningspunt!

Toch ik heb nog nooit een broek hoeven uittrekken om te zien wie wie was, ik weet het gewoon! Terwijl menigeen mij vraagt: “Hoe hou jij ze in hemelsnaam uit elkaar?“, vraag ik me soms serieus af of ze niet misschien toch twee-eiig zouden kunnen zijn. Ze zijn tenslotte zó anders! Vanuit elke hoek kan ik zien wie wie is, zelfs van de achterkant en zélfs zonder bril op.

eeneiige tweeling

En tóch….als ik heel eerlijk ben… moet ik zeggen dat ik mezelf er (heel) soms toch op betrap, dat ik een (ultrakorte) fractie van een seconde moet kijken wie van de twee ik nou voor me heb. Erg he? Ik baal er wel van, maar kan er niets aan doen… Ze zijn absoluut niet ‘twee dezelfde’,  niets ‘identieks’ aan…. maar ze lijken toch wel een beetje op elkaar geloof ik :) .

Aan aanstaande moeders van eeneiige tweelingen wil ik graag nog even zeggen: Niet bang zijn, je zal ze écht wel uit elkaar kunnen gaan houden! Ik ken verhalen van moeders die van één baby de teennageltjes lakten, met permanent marker de voorletters onder de voetjes schreven of tot vier maanden de ziekenhuisbandjes met naam om het polsje hielden. Dus dat kan je ook nog allemaal doen, mocht het nodig zijn..

En dan nog een laatste tip, even tussen jou en mij, wanneer je de vraag krijgt ‘wie is nou wie?‘ en je twijfelt toch een beetje… Gewoon bluffen!! Niemand zal het in zijn hoofd halen om met De moeder in discussie te gaan. Een moeder kan haar eigen kinderen toch wel uit elkaar halen zeker?! 😉

Facebook Comments
“Een eeneiige tweeling, hoe hóu je ze uit elkaar?”

7 thoughts on ““Een eeneiige tweeling, hoe hóu je ze uit elkaar?”

  • februari 25, 2016 op 9:45 pm
    Permante link

    Hahaha… dat laatste! Geniaal! Inderdaad, ik zou de laatste zijn die tegen je zegt: “Euh… volgens mij is dat toch echt Agnes in plaats van Amber”.

    Maar goed, ik geloof ook echt dat een moeder altijd in staat is om haar kinderen te herkennen. Als het niet in het uiterlijk zit, dan in het gedrag. En dat kan al heel subtiel zijn.

    Leuke blog.

    Beantwoorden
  • februari 19, 2016 op 10:09 am
    Permante link

    Dat lijkt me best lastig! Ik las recent een psychologische thriller waarbij 1 meisjes van een eeneiïge tweeling dood ging, en de ouders niet wisten of ze nou de goede hadden begraven…

    Op Momlit staat de review. Ik weet de titel even niet meer.

    Beantwoorden
    • februari 19, 2016 op 10:35 am
      Permante link

      Ja! Daar heb ik ook over gelezen!! Luguber verhaal hè. Niet heel realistisch dat je je zo zou vergissen mijn inziens.

      Beantwoorden
  • februari 19, 2016 op 5:41 am
    Permante link

    Ik kon ze ook meteen uit elkaar houden. Ze hadden en hebben allebei een andere blik in hun ogen. Als ze dezelfde kleren aan hebben en met hun rug naar me toe staan dan is het wat lastiger.

    Beantwoorden
  • februari 18, 2016 op 8:15 pm
    Permante link

    ik kan het me zoo voorstellen… ik moet eerlijk toegeven, ik weet dat eentje altijd bij mij komt zitten maar durf je nooit te vragen wie het is (ai)

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge