“Je kind aan een tuigje? Dat doe je toch zeker niet?! Het is toch geen hondje?!

Nee hoor, dat vind ik zielig!”

Dat had best een uitspraak geweest kunnen zijn van mij een tijdje geleden. Maar ja, dan krijg je een tweeling. En dan verandert er een hoop, kan ik je zeggen. Ál je principes gooi je over boord.. En ja, zo liep ik dus laatst op straat… met mijn tweeling aan een tuigje!

Ze zijn nu ruim 22 maanden en het zijn heel ondernemende typetjes. Wanneer ze in de kinderwagen zitten roepen ze het grootste gedeelte van de tijd: “Lopuh Lopuh!”. “Ahhh wat zielig”, hoor ik dan geregeld. En zelf denk ik dat natuurlijk ook wel eens! Die meiden willen gewoon lekker lopen, snap ik best. Zodra ik ze echter uit de kinderwagen laat, heb ik geen eens tijd meer om te knipperen, want de één rent naar links, de ander rent naar rechts, Niet Te Doen.. Wel prachtig om te zien hoor, die kleine avonturiers, maar echt niet handig natuurlijk, laat staan veilig… Waarom heb ik van de vier kinderen nou geen één lekkere kleine slomerd?

Lees ook: “What was i thinking?! De tweeling blijft voorlopig in de buggy!”

En daarom schafte ik dus tuigjes aan, zodat ze veilig lekker konden ‘lopuh’. Ik kocht deze exemplaren bij bol.com: een tuigje met een looplijn. (Erg he, het woord ‘looplijn’?!) Je hebt ook hele leuke tuigjes die vermomd zijn als rugzakjes, maar die kosten dan gelijk het driedubbele en hóe je een tuigje ook noemt, het is en blijft een gewoon een tuigje natuurlijk.  Een wandellijn heb je ook nog; een lijn met een lusje om het polsje van je kind, maar dat leek me niet geschikt voor mijn wildebrassen. Toen de tuigjes binnen waren deed ik ze voor grap even aan in huis, dat vonden ze twee tellen leuk, maar al snel probeerden ze zich los te wurmen, dat beloofde weinig goeds. Toen ik een keer met mijn buurvrouw mee naar school liep, besloten we de tweeling mee te nemen aan het tuigje, dat was een klein stukje, konden we het mooi even proberen met z’n tweeën.

Nou, en dat ging een beetje anders dan hoe ik mij had voorgesteld! Ik was namelijk in de veronderstelling dat ze aan het tuigje netjes mee zouden lopen. ‘Aan de voet’ zeg maar 😉 . Supernaief natuurlijk, want dat deden ze ECHT NIET.

Trekken, zich op de grond laten vallen, rondjes om elkaar rennen en elkaar verstrikken met de ‘looplijn’…

Zie je het voor je?? En toen er iemand aan mij vroeg: “zijn het hondjes?”, kon ik echt wel in janken uitbarsten.

Maarrrr ik had dus mijn buurvrouw bij me, en zij sleepte me er wel door heen. Toen we thuis waren zei mijn buurvrouw zelfs nog opgewekt: “..en zo gaan we welke keer even een stukje proberen!” Zo schattig… nóóit meer gedaan natuurlijk.. :)

Moraal van dit verhaal:

  • verwacht niet dat wanneer je je kind een tuigje aantrekt, hij/zij keurig met je mee wandelt.
  • vraag nooit, maar dat ook nooit, aan iemand die met zijn kind aan een tuigje loopt of het een hondje is..

En een tuigje zielig?? Echt niet..

tuigje

Ja toch?! 😀

Ik denk dat ik dit op een t-shirt laat drukken voor de volgende x als ik mijn tweeling ga ‘uitlaten’..

 

 

 

 

Facebook Comments
Je kind aan een tuigje?
Getagd op:        

3 thoughts on “Je kind aan een tuigje?

  • juni 30, 2016 op 4:23 am
    Permante link

    Hahah, ik ziet het helemaal voor me en weet zo hoe je jezelf voelt. Ik heb ze hier ook een tuigje aangehad, wel alleen maar toen we naar Amerika reisde en ik was er zo blij mee. Konden ze toch even ” vrij” rondlopen in al die mensen massa terwijl wij sleepte met koffers en buggy’s.
    simpel, met een snufje liefde onlangs geplaatst…DIY: wandbord van pallethoutMy Profile

    Beantwoorden
  • juni 29, 2016 op 12:07 pm
    Permante link

    Hier een kindje en ook een tuigje. Hebben het een hele tijd gebruikt, tot het mannetje beter kon luisteren en wel een handje gaf. Hier ging het al snel zo: ik zie het tuigje, ik kom het meteen aandoen want dan mag ik zelf lopen! Als ze die associatie eenmaal hebben komt het vast goed :)

    Beantwoorden
  • juni 29, 2016 op 7:17 am
    Permante link

    Ik heb het ook serieus overwogen hoor (ondernemende dreumes en baby; constant kiezen tussen baby in sloot of dreumes onder scooter schiet totaal niet op). Jammer dat iemand zo’n opmerking moest maken, je doet t niet zomaar.. Moet wel bekennen dat ik ook in de illusie verkeerde dat kinderen aan een tuigje inderdaad keurig naast je zouden blijven lopen. Naïef!
    Merel onlangs geplaatst…7x Waarom twee kinderen binnen het jaar krijgen zo leuk isMy Profile

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge