Kort geleden schreef ik een stukje over dat het eigenlijk hartstikke makkelijk is, zo’n tweeling. Het stuk werd goed gelezen en ik kreeg er heel veel leuke reacties op. Even een beetje positiviteit werd denk ik wel op prijs gesteld.

Dat hebben we misschien ook een beetje nodig, zo nu en dan. We willen vooral niet de hele dag roepen dat het hebben van een tweeling zo zwaar, druk, chaotisch en afmattend is. Er is tenslotte niets mooier, niets geweldiger en meer bijzonder dan die kinderen van ons. En o,o,o wat zijn we blij met ze.

Maar toch is het misschien wel zo eerlijk om te zeggen dat het hebben van een tweeling nogal een uitdaging kan zijn. En dat je in het dagelijks leven tegen zaken aanloopt, waar je je van te voren geen voorstelling van had kunnen maken en die knáp lastig zijn.

Bijvoorbeeld:

  • Wanneer er één gaat huilen, dan doet de ander daar gezellig aan mee.
  • Wanneer de één besluit in de plas te springen, doet de ander dat natuurlijk ook.
  • Wanneer de één plotseling gaat krijsen om een ijsje, dan vindt de ander dat ook wel een goed idee.
  • Wanneer de één besluit niet te eten, dan heeft de ander in ene ook niet zo’n honger.
  • Kortom, ze versterken elkaar. Enorm.
  • Een tweeling poept 2x zo vaak in bad. Logisch. Maar jakkes.
  • Het ‘lief spelen‘ en ‘lelijk ruziemaken‘ wisselt elkaar in zo’n razend tempo af, dat je het eigenlijk niet eens kunt bijbenen.
  • Op de één of andere manier is het mij 9 van de 10 keer ook echt niet duidelijk wie de aanstichtster is van dat geruzie. Ook al zit ik er met mijn neus boven op.
  • Dat ze de HELE dag aan en op elkaar zitten. Vaak heel schattig, soms lévensgevaarlijk.
  • Wanneer je de ene aan het verschonen bent en de ander daar dan bij wil komen helpen… Wederom jakkes.
  • Dat ze bij me wegrennen, en allebei een andere kant uit.
  • Dat de speen van de ander altijd lekkerder lijkt.
  • En het speelgoed van de ander toch net wat interessanter gevonden wordt.
  • Ze maken of houden elkaar altijd wakker.
  • Dat je 10.000 foto’s moet maken om een leuke te hebben, er is altijd wel één die gek doet of z’n ogen dicht heeft.
  • Terwijl je het ene kind aankleedt, heeft het andere kind de kans om zich weer uit te kleden. Bij ons gebeurt dit meestal met de jas en schoenen, op een schooldag wanneer we toch al moeten haasten. Top.
  • Dat ze de volgende discussie gaan voeren: “Míjn mama”, “Nee, míjn mama”. En dit best een tijdje kunnen volhouden.
  • Dat ze elkaar aansteken met alles wat maar een beetje besmettelijk is.
  • Dat het moment komt dat je ze fysiek gezien echt niet meer tegelijkertijd kunt optillen. En dat ze dat dan wel vooral de hele dag willen…
  • En vind maar eens een oppas die al dit moois aan kan!

lastig tweeling

Ik zou nog wel even door kunnen gaan,

maar nee,

laten vooral dit artikel nog eens even lezen,

lachen om de lastige zaken zoals uit bovenstaand rijtje

en vooral de moed er in houden!

:)

Facebook Comments
Best lastig, zo’n tweeling…
Getagd op:        

4 thoughts on “Best lastig, zo’n tweeling…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge