Pas geleden ben ik voor de superleuke website ‘website4mama‘ geïnterviewd voor de rubriek: ‘de zwangere buik van…’. Ik vertelde daar over mijn laatste zwangerschap, die van mijn tweeling. Het interview kun je hier teruglezen. Het leek het me leuk om op Love4pink nog wat meer over de tweelingzwangerschap te vertellen:

tweelingzwangerschap monochoriaal-diamniotisch
Even naar de hartjes van haar zusjes luisteren.

De dag wanneer duidelijk werd dat we een tweeling verwachtten staat uitgebreid beschreven in  een eerdere post. Het was werkelijk een geweldige dag, waarin we volledig overrompeld werden door geluk! Onmiddelijk was ik blij en ik vond het zo bijzonder!

Maar ook staat daar in te lezen dat de gynaecoloog mij die dag vertelde dat híj niet zo blij was met de zwangerschap. Mijn eerste twee zwangerschappen waren niet vlekkeloos verlopen vanwege een hoge bloeddruk, waarvoor ik beide keren ook medicijnen kreeg en vroegtijdig voor ben ingeleid. Daarbij komt dat een tweelingzwangerschap sowieso meer risico’s met zich mee brengt vanwege de extra belasting. Ook deelden de kleintjes één placenta waardoor er ook kans was op TTS.

Risico vs positivo
Ik zat er flink mee in mijn maag dat de nadruk zo werd gelegd op de risico’s. Ik had al twee dochters natuurlijk. Ik zag mezelf al in het ziekenhuis liggen een paar maanden, hoe zou dat dan moeten thuis? Of wanneer de baby’s veel te vroeg geboren zouden worden, kwam dat dan allemaal wel goed en hoe zou ik mezelf dan gaan opsplitsen?
Ik besloot dat dat dus allemaal ff níet zou gebeuren!  Het zou gewoon allemaal op rolletjes verlopen, die kans was er tenslotte ook nog…  En niet dat ik de illusie heb dat ik met mijn positieve houding een goede zwangerschap heb afgedwongen hoor! Dat is natuurlijk onzin. Maar om nou 9 maanden bang te zijn voor zaken waar je toch geen invloed op hebt, dat zag ik ook niet zitten!
Op internet ging ik op zoek naar positieve tweelingzwangerschapsverhalen, maar het werd me al snel duidelijk dat de minder florissante verhalen de boventoon voerden. Ik kwam bij een Australische site uit met een torenhoog zweefgehalte, van moeders die door een hoop superfoods te eten en extremely zen te zijn, met 41 weken bevielen van twee baby’s van acht pond het stuk, zonder verloskundige en in bad. Zoiets. Hmm… niets voor mij, maar het positíeve ervan beviel me wel.

tweelingzwangerschap monochoriaal-diamniotischtweelingzwangerschap monochoriaal-diamniotisch

 

Sporten
De weken vorderden en eigenlijk was ik al begonnen aan mijn eigen positieve zwangerschapsverhaal, ik voelde me goed, bijna nergens last van, met 17 weken ging ik nog gewoon mijn rondje hardlopen. Dat laatste bleek de gynaecoloog een beetje dom te vinden. Toch raar, bij mijn twee eerste zwangerschappen dacht ik: ‘Oh zwanger! Mooi excuus! Bye bye sportschool!‘ Maar dit keer wilde ik lekker sportief blijven doen en werd het me afgeraden! Het is toch allemaal net wat anders bij een tweelingzwangerschap…

 

Marokko
Eigenlijk zouden we rond de 21ste week van de zwangerschap met het gezin naar Marokko gaan om de oma van mijn man te bezoeken. Rond deze tertweelingzwangerschap monochoriaal-diamniotischmijn was het risico op TTS net het grootst en was het mij afgeraden om te gaan. Mijn man had zijn oma echter al in geen tien jaar gezien en met mij ging het toch goed, dus hij ging en ik bleef twee weken alleen thuis met de kinderen. Mijn ouders en zus waren die weken ook nog eens op vakantie. Klinkt misschien heel suf, maar ik voelde mij best wel even een ontzettende powervrouw. Ik regelde het allemaal wel even in mijn eentje en bakte ondertussen nog twee baby’s af ook!

 

Controles
Op de controles werd er telkens gecontroleerd of er nog voldoende vruchtwater was bij beide baby’s en werd er gekeken hoe ze groeiden. Iedere controle is perfect verlopen en iedere keer leek de gynaecoloog die in het begin niet zo’n positivo was, er ook meer vertrouwen in te krijgen. De baby’s waren telkens zelfs groter dan gemiddelde eenlingen. In het begin vond ik dat een hele geruststelling, maar later ging ik daar weer over piekeren, zou ik straks twee réuzen moeten baren?

 

tweelingzwangerschap monochoriaal-diamniotisch
34 weken

De Buik
In het begin van de zwangerschap googlede  ik ‘zwangere buik tweeling’. Een tip: NIET DOEN!! Ik ben me helemaal rot geschrokken van die Enorme Buiken… Mijn eerste twee zwangerschappen was ik al flink aangekomen, hoeveel zou dat nu wel niet worden? (De eerste zwangerschap 30 kg: met het allyoucaneat-dieet, de tweede x ook 30 kg: met het ohelpikwilechtnooitmeerzoveelaankomen-dieet) Met de tweelingzwangerschap was er met 22 weken nog niet veel bij en ook nog nauwelijks wat te zien eigenlijk. Maar toen ging het hard! Heel hard. Met een week of 32 kreeg ik vanwege het gewicht van de buik veel last van bandenpijn. En de laatste weken voor de bevalling werd ik echt wel beperkt in hoe ik me kon bewegen. En eigenlijk was zitten (een baby in mijn maag) en liggen (baby’s zaten elkaar in de weg als ik op mijn zij lag) ook niet eens comfortabel. Ook met de tweelingzwangerschap was ik weer 30 kg aangekomen, waarvan er direct na de bevalling weer 18 kg af was.

 

Bewegingen
Het voelen van leven in je buik is voor mij het mooiste van zwanger zijn. Hiervan heb ik alle drie de keren enorm genoten. De tweeling bewoog echter geregeld zó heftig dat ik het bijna eng vond, mijn buik ging letterlijk alle kanten op! Zouden ze elkaar wel heel laten daar binnen? Eén van de baby’s lag tot 33 weken in stuit, maar heeft zich toen gelukkig wel gedraaid. Onbegrijpelijk dat daar toen nog ruimte voor was! En ik had wel in de gaten dat ze heel erg onrustig waren geweest en ze wel heel wild bewogen hadden, maar dat ze gedraaid was zag ik pas op de daaropvolgende echo! Op internet las ik veel verhalen van moeders die precies wisten welke baby waar lag. Dat had ik dus niet. Op het eind kreeg ik daar wel een veel beter idee van, maar ik heb nooit heel stellig kunnen zeggen, dit is het kontje van baby A en dit voetje hier is van baby B. En dat is heel normaal hoor, zei de gynaecoloog :).

 

Mijlpalen
Ik was behoorlijk positief en geloofde er helemaal in, toch leefde ik van mijlpaal naar mijlpaal. Bij 24 weken zouden de baby’s levensvatbaar zijn, vanaf 32 weken zou ik in mijn eigen ziekenhuis kunnen bevallen en als de baby’s bij 34 weken geboren zouden worden zouden zij ook in mijn eigen ziekenhuis verzorgd kunnen worden. Elke week dat ik weer verder was, was ik blij om.

 

De zomer
De laatste weken van de zwangerschap was het hartje zomer en ontzettend warm! Ik zweette me een slag in de rondte en mijn voeten waren twee keer zo dik van al het vocht dat ik vast hield. Mijn man had toen zo’n grote speciekuip gehaald en gevuld met water. Met mijn voeten in die kuip zat ik lekker onder de parasol. Mijn kinderen hadden natuurlijk ook vakantie en ik hoewel ik niet heel veel meer kon wilde ik wel graag dat zij een leuke tijd hadden.  In de tuin maakten we er een gezellige boel van en af en toe nam iemand mijn meiden eens mee voor een dagje uit, dat was echt ontzettend fijn.

 

Toch nog complicaties?
Met 35 weken was ik super misselijk. Ik dacht gelijk dat dat een symptoom van een te hoge bloeddruk was. Toen ik het ziekenhuis belde mochten we meteen komen en werd ik aan de registratie gelegd. Mijn moeder, die verloskundige is, was mee en zag het direct, ik had weeën!  Mijn eerste twee bevallingen waren behoorlijk snel gegaan, en ik dacht even serieus dat ik die dag mijn tweeling zou krijgen. Maar er bleek nog geen ontsluiting te zijn en de weeën zakte af. Loos alarm!

tweelingzwangerschap zwanger tweeling monochoriaal-diamniotisch
Eén dag voor de geboorte…

 

De bevalling
De bevalling zou met 36+4 weken worden ingeleid, dit was het beleid van het ziekenhuis (bij monochoriale diamniotische zwangerschappen). En ik zag het ook wel zitten, want ik vond het loodzwaar op het eind! Met 36+3 weken werd ik voorbereid op de inleiding door middel van een ballonkatheter. De volgende ochtend braken mijn vliezen echter spontaan en kreeg ik weeën. Na een goede en snelle bevalling werden, tien minuten na elkaar, mijn meisjes geboren. Amber woog 3260 gram en Jade 2840 gram!

Wat een geluk!

tweelingzwangerschap tweelingbevalling monochoriaal-diamniotisch

 

Mocht jij nu zwanger zijn van een tweeling, dan wens ik jou een hele goede zwangerschap toe! En veel succes uiteraard! ♥

tweelingzwangerschap tweeling monochoriaal-diamniotisch

Wil jij ook je verhaal vertellen over jouw tweelingzwangerschap op www.love4pink.nl? Neem dan even contact met me op! Ik weet zeker dat aanstaande tweelingmoeders jouw verhaal graag zullen lezen!

 

Facebook Comments
Mijn tweelingzwangerschap

9 thoughts on “Mijn tweelingzwangerschap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge