Kelly was zwanger van een eeneiige tweeling die de placenta én de vruchtzak deelden, extra tricky dus. Ook had ze tijdens de zwangerschap de plotselinge dood te betreuren van haar dierbare. Lees mee met het openhartige en, ondanks alle heftigheden, positieve verhaal over de tweelingzwangerschap van Kelly.


Ik was 22 jaar toen ik zwanger werd, en dit was ook mijn eerste zwangerschap. Er was geen reden om aan te nemen dat ik een tweeling zou krijgen. Heel toevallig was er wel een andere tweelingzwangerschap in de familie!

 

De eerste echo

Ik kan me nog goed herinneren dat ik mijn eerste echo kreeg. Mijn oma was mee, het zag er allemaal prima uit en ze zagen 1 kloppend hartje. Mijn oma vroeg nog: “Het is er echt maar 1 hè?“. De verloskundige beaamde dat en vertelde mij dat ik op dat moment 8 weken en 3 dagen in verwachting was.

 

De tweede echo

Vier weken later kreeg ik de 12 weken echo. Dit keer had ik mijn vriend meegenomen. Ik ging liggen, kreeg de koude gel op mijn buik en was super gespannen. Niet veel later zag ik een kloppend hartje en het kindje was erg bewegelijk. Toen opeens werd het stil. Ik werd zenuwachtig en dacht dat er iets niet goed was. Ik vroeg direct “Is alles wel goed?”. Toen hoorde ik mijn vriend zeggen: “Het zijn er 2!”. Zag ik dat nou goed? Twéé bewegende kindjes en twéé kloppende hartjes? De verloskundige was een beetje bezorgd en wilde mij meteen doorsturen naar de gynaecoloog. De baby’s deelden namelijk de placenta én de vruchtzak; een monochoriale monoamniotische zwangerschap. Deze zwangerschap brengt extra risico’s met zich mee.

 

De zwangerschap

Mijn zwangerschap was super spannend vanwege de risico’s. Toch was ik positief, het zou echt goed komen. Stiekem was ik ook wel zenuwachtig, omdat ze vertelden dat er met 26 weken bij gevaar al ingegrepen zou worden en dat ik tussen de 32 en 33 weken zou gaan bevallen.

Ik ben tot aan 12 weken extreem misselijk geweest, daarna heb ik medicijnen gehad en kon ik weer eten. Met 12 weken begon mijn buikje ook al echt zichtbaar te worden. Alles ging super goed en de kindjes groeide prima. Vanaf het begin had ik het gevoel dat het twee meisjes zouden worden en met 16 weken werd dit door de gynaecoloog bevestigd. Elke week kreeg ik een controle echo, ik genoot hiervan! Elke week even stiekem spieken. Er werd iets verschil geschat in het gewicht van de kindjes, maar niet veel. Met 22 weken kwam ik op controle en werd er zwangerschapsdiabetes geconstateerd. Ook groeide baby 1 iets minder hard. Het was niet gevaarlijk, maar ik kwam hierdoor toch onder controle bij het LUMC in Leiden. Met 26 weken en 3 dagen wilden ze me daar voor de zekerheid opnemen. Ik zou elke dag twee keer een ctg krijgen van een uur lang. Dit ging moeizaam, maar het was fijn om de hartjes te horen. Ik keek wel op tegen de lange opname van minimaal zes weken, maar we bleven positief. Na elke ctg belde ik mijn vriend en vertelde hoe het ging. Hij belde dan zijn moeder om een update te geven.  Op dinsdag 4 augustus 2015 belde hij me na de laatste ctg terug, hij vond het wat vreemd dat zijn moeder niet opnam. De volgende dag had hij nog altijd geen contact met haar kunnen maken, dus besloot hij bij haar langs te gaan. Toen mijn vriend mij die dag belde stond mijn wereld stil; mijn schoonmoeder bleek te zijn overleden.

Toen wilde ik ontzettend graag naar huis. In overleg met de arts, mocht ik naar huis ná een goede ctg. Het duurde echter wel vier uur tot er een goede ctg gemaakt was, want de meisjes waren zó onrustig en wilden écht niet stil liggen. Toch mocht ik voor twee weken naar huis, wel moest ik iedere dag terug naar het ziekenhuis voor een ctg.

Thuis beleefden we een enorm heftige periode. We zaten met zoveel vragen. Hoe kon dit opeens? Ook moest er veel geregeld worden. De ceremonie was emotioneel, maar super mooi. Ik moet eerlijk zijn, ik twijfelde of ik zou kijken, maar ik heb het toch maar gedaan en ik heb er zeker geen spijt van gehad. Ze lag er prachtig bij; ze was zo mooi en straalde echt rust uit.  We hebben haar twee echofoto’s meegegeven en slofjes met de tekst: “Ik ♥ oma”.

“Ik zal nooit vergeten hoe mijn meisjes geschopt hebben toen mijn schoonmoeders lievelingslied werd gedraaid..”

Kort daarna werd ik weer opgenomen met 28 weken en 4 dagen. Alles ging nog steeds goed, maar ik was kapot. Toch bleef ik sterk, ik deed het voor de meisjes.

 

De bevalling

Eén dag voor mijn geplande keizersnede, bij 32 weken en 3 dagen zwangerschap, werd ik vroeg wakker vanwege rugpijn. Ik was toen in totaal 20 kg aangekomen, maar tot op dat moment had ik niet veel last van mijn buik. Die ochtend zat ik mezelf een beetje in de weg en ik besloot maar even te gaan wandelen. Toen braken mijn vliezen! Ik ben terug gegaan naar de afdeling en heb de verpleging ingelicht. Ik zou dus een dag eerder dan gepland gaan bevallen. Mijn vriend was al onderweg met mijn ouders. Om half 1 kwamen ze aan en om 1 uur gingen we naar de O.K. Ik keek heel erg op tegen de ruggenprik, maar het viel mee, ik werd alleen wat licht in mijn hoofd. Toen ging het allemaal zo snel. De bevalling is echt meegevallen en ik heb me erg fijn en op me gemak gevoeld door mijn vriend en de artsen en verpleging.

Als eerst werd Selina Sophia (vernoemd naar mijn schoonmoeder) geboren, met een gewicht van 1803 gram. Eén minuut later werd Stacey Monique (vernoemd naar mijn moeder) geboren, zij woog 1389 gram. Selina was erg bleek en doordat haar navelstreng gescheurd was, had ze een bloedtransfusie nodig. Ook Stacey kreeg een bloedtransfusie. Gelukkig waren het beide waren sterke en pittige dames.

zwanger tweeling

De kraamtijd

Ook mijn kraamtijd was pittig. De eerste vijf dagen lagen mijn meisjes nog in het ziekenhuis in Leiden. Op en neer met de auto en herstellen van een keizersnee was erg vervelend. Na 5 dagen mochten ze met de ambulance naar een ziekenhuis in de buurt. Erg fijn! En het ging super goed. Elke dag was een mooie dag.

Helaas volgden er die tijd ook weer tegenslagen. Na een strijd tegen kanker, overleed de tante van mijn vriend. Wéér moesten we afscheid nemen. En op de dag van haar crematie kreeg ik te horen dat mijn moeder ziek was; keelkanker, maar gelukkig niet uitgezaaid.

“Hoeveel kan een mens hebben?”

Gelukkig kwam er ook een fotograaf van stichting early birds. Een mooie ervaring en de foto’s laten zien, hoe sterk de meiden mij maakten, ondanks al het verdriet.

 


Lieve  Kelly, heel erg bedankt voor het delen van jouw bijzondere verhaal. Ik wens jou en jullie meiden al het goede!

Als tip voor aanstaande tweelingmoeders wil Kelly nog graag zeggen:

“Wat er ook gebeurt, blijf rustig en positief!

En geniet van je zwangerschap!”


 

Vond je het leuk om dit tweelingzwangerschapsverhaal te lezen? Er komen nog meer verhalen aan! Mis ze niet en like Love4pink op Facebook !

Ook leuk om te lezen:

de tweelingzwangerschap van Linda“, “de tweelingzwangerschap van Saskia“, “mijn tweelingzwangerschap“, “de tweelingzwangerschap van Charlotte“, “wat een geluk

Zou jij ook graag het verhaal over jouw tweelingzwangerschap delen? Neem dan vooral even contact op!

Facebook Comments
De tweelingzwangerschap van Kelly

8 thoughts on “De tweelingzwangerschap van Kelly

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge