Als je me twee weken geleden zou hebben verteld wat de tweeling en ik nu allemaal konden samen, had ik er niets van geloofd! Maar toch hebben wij enorme stappen gemaakt in een hele korte tijd en daar ben ik zo blij mee dat ik daar graag over wil vertellen! Dit had ik namelijk nooit durven dromen. Dat het leven met mijn tweeling nog eens zo ‘normaal’ zou worden.

De laatste tijd verliep namelijk niet zo soepeltjes. Thuis ging het prima, maar zodra we de deur uit gingen was het drama. De tweeling wilde gewoon niet in de kinderwagen. Ook niet met een boekje, niet met speelgoed, niet met rozijntjes, met niets! En dat lieten ze merken door keihard te krijsen. Of elkaar te pijnigen. Ja, een tweeling is niet alleen maar schattig.

Oké, die kinderwagen was de boosdoener dus. Regelmatig ging ik met ze oefenen om een stukje te lopen, maar ook dit was geen succes. Ze renden allebei weg (een andere kant op) of ze lieten zich om het minste geringste driftig op de grond vallen. En een handje vasthouden? Dat deden ze al helemaal niet. Vaak ging ik dus naar huis, met onder elke arm een spartelende peuter van 15kg…

Toch maar in de wagen dus. Daar ging ik dan, minstens 4x per dag, met dubbele sirene over straat. Nou écht, daar word je niet vrolijk van (daar word je namelijk gewoon helemaal gillend gek van).

Máár een kleine 2 weken geleden, ik had de kinderen opgehaald van school voor de lunch, besloot ik plotseling dat ik hen weer naar school zou brengen met de tweeling uít de wagen, aan de hand, lopend! Niet te veel over nadenken en gaan met die banaan! En wat denk je, het ging hartstikke goed! En de weg naar school gaat 3x de weg over, 1x een busbaan en 1x een eng bruggetje! Maar toch ging het prima. Wauw, wat was ik trots op die kleintjes, op alle vier. Én op mezelf ook. Totale euforie, wat een overTWINning!

Maar ik dacht dat het misschien wel een toevalstreffer was. Het leek te mooi om waar te zijn. Maar inmiddels zijn we zelfs al zonder kinderwagen naar de supermarkt gelopen! En ook in de ochtend kan ik de meiden nu naar school brengen met de tweeling aan de hand. Als kers op de taart gebeurde bij Roosje in de klas laatst het volgende: Roosje ging zitten in de kring en de tweeling pakte om de beurt met twee handen haar wangetjes, gaven haar een kus en zeiden allebei: ‘dag liefie! lof joe!’

overtwinning

Sorry hoor, maar wat was ik blij en trots en gelukkig.

Normaal ben ik nooit zo van de jubelende verhalen, maar ik wilde dat ik zoiets een tijdje terug had gelezen. Dat had me wel hoop gegeven. Dus voor de struggelende tweelingmoeder die dit nu leest: het komt goed :) en misschien wel eerder dan je denkt.

Maar wat er nou zo veranderd is? Ik zei tegen hen dat als ze mijn hand vast zouden houden, ze zelf mochten lopen en niet in de kinderwagen hoefden. En waarom dat nu werkt en eerder totaal niet, komt denk ik gewoon omdat ze me nu echt snappen. Dat is denk ik ‘het grote geheim‘. Een kwestie van tijd dus. Verder prijs ik ze natuurlijk de hele weg de hemel in en zeg dat het zulke grote meiden zijn, ik kan mijn trotsemoedermodus gewoon niet in toom houden.

Zo, nu ben ik klaar met opscheppen hoor, bedankt voor het lezen 😀

Facebook Comments
Wat een overTWINning!
Getagd op:            

2 thoughts on “Wat een overTWINning!

  • december 8, 2016 op 8:09 am
    Permante link

    zo gaat dat met een tweeling: dingetjes die niet zo eenvoudig zijn met één peutertje, kunnen heel erg moeilijk worden met twee. Waardoor het gevoel van opluchting als iets toch weer kan, minstens twee keer zo groot is. Ik heb een tweeling van 3,5 jaar (jongen-meisje). Behalve dat ze in hetzelfde klasje zitten (in België begint de school op 2,5), merk ik eigenlijk zelfs niet meer dat er een tweeling is…

    Beantwoorden
  • november 18, 2016 op 6:09 am
    Permante link

    Wat goed!!!
    Soms moet je inderdaad dingen gewoon maar doen en kijken hoe het loopt, en je ziet kan toch goed gaan :)

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge